يا رب الحجة
|
اول یه خبر مهم تجدید میثاق وبلاگ نویسان عزیز با آرمان های شهدا و امام خمینی (ره) زمان : پنجشنبه ۱۹/۱۱/۱۳۸۵ ساعت ۱۵:۳۰ محل تجمع اولیه جهت حرکت: مقابل ایستگاه متروی حرم امام (ره) جهت کسب اطلاع بیشتر با شماره ۰۹۱۲۵۸۵۷۵۲۳ تماس حاصل نمائید./ |
چند وقت پيش بالاخره بنده ي حقير هم دست به قلم بردم و شروع كردم به نوشتن (چقدر عالم نويسندگي هركي به هركي شده...!!!)و قصد كرديم تا اگر خدا بخواد فشرده اي از چندتا كتابي رو كه توي اين مدت به لطف خدا تونستيم بخونيم رو روي كاغذ بياريم و زحمت ديگر دوستان رو كم كنيم ت شايد با مطالعه ي اين نوشته ها ( كه فعلاً معلوم نيست به اندازه ي مقاله بشه يا كتاب يا ... ) يه خلاصه اي از اون كتابها دستشون بياد. از طرفي هم اين نوشته ها انگار قرار هست سبب خير بشه تا هر چند وقت يكباري بخشي از اونها رو اينجا بذاريم تا وبلاگ بي مطلب نمونه و ضمناً شما هم نظر ارزشمندتون رو بفرمائيد و ما استفاده كنيم. فعلاً بخش خيلي كوچكي از اون رو اينجا نوشتم تا ببينم خدا چي ميخواد.
از ويژگي هاي خاص سيدالشهداء
در رويات بسياري مخصوصاً در بحار الانوار ديده ميشود كه حضرت سيدالشهدا (ع) از حضرت آدم (ع) تا حضرت خاتم الانبياء (صلي الله عليه و آله ) مورد توجه خاص الهي و انبياء و اوصيا قرار ميگرفتند و ايشان از وي ذكر و ياد مي نموده اند.
چه ويژگي در حضرت بوده كه نه تنها قبل از ولادتش كه بعد از ولادت و شهادتش نيز ذكر ايشان بر زبان معصومين و بزرگان مشاهده مي شود؟
چرا پس از گذشت سالها و قرن ها از حادثه ي عاشورا هنوز داغ مصيبت حضرت گرماي خود را دارد و چه بسا بيشتر نيز شده؟
و اين ذكر و ياد نه تنها در لسان معصومين و ديگر انسانهاست كه بنابر روايات بعد از شهادت حضرت همه ي موجودات مادي و مجرد ؛ جن و انس و ملائكه ؛ زمين و ماه و .. بر او ميگريند و او را به بزرگواري ياد ميكنند؟
در زيارات و روايات متعددي درباره ي امام حسين در رابطه با تاثر موجودات عالم در سوگ آن حضرت اشاره شده است و در كمتر زيارتي از حضرت اين مسئله به چشم نميخورد.
به عنوان مثال در زيارت عاشورا كه از معروفترين زيارت آن امام همام است مي خوانيم:
« يا ابا عبدالله ، لقد عظمت الرزية و جلت المصيبة بك علينا و علي جميع اهل السموات و الارض»
« يا ابا عبدلله ، سوگ و مصيبت تو بر ما و بر همه ي آسمنها و زمين عظيم و سنگين است.»
پس يكي از ويژگي هاي خاص سيدالشهدا بحث تاثر و حزن موجودات نسبت به وي ميباشد تا با دقت در اين مطلب همگان به مقام و منزلت آن بزرگوار تا حدي اشراف داشته باشند.
در سوره دخان آيه ي 29 در مورد هلاكت قوم فرعون آمده:
« فما بكت عليهم السماء و الارض ، وما كانوا منظرين.» آسمان و زمين هيچ بر آنها نگريست و آنها از مهلت داده شدگان نبودند.
پس اثبات مي شود كه گريه ي آسمان و زمين امري قطعي است و غير قابل انكار و ترديداست. همچنين ميتوان دو واژه ي ارض و سماء را كنايه از همه ي موجودات زميني و آسماني دانست .
در بخشي از رويات هم به گريه ي همه ي موجودات بر سيدالشهدا اشاره شده:
_ در كتاب كامل الزيارات از امام صادق آمده كه امام فرمودند:
پيش از امام حسين(ع) كسي كشته نشده بود كه آسمانها و زمين ها و ملائكه و حيوانات وحشي و ماهيهاي دريا و كوهها بر او گريه كنند ، اگر به آنها اجازه داده ميشد نفس كشنده اي روي زمين باقي نمي ماند.
در دسته ي ديگي از روايات سخن از گريه ي موجودات نيست ، بلكه سخن از باريدن و جوشيدن خون به ميان مي آيد:
1- در كتاب بحار الانوار از امام صادق آمده كه : پدر بزرگوارم فرمودند در شب شهادت امام حسين (ع) هيچ سنگي از روي زمين بلند نشد مگر آنكه خون تازه زير آن يافت شد، تا اينكه صبح طلوع كرد.( البته اين مسئله در شب شهادت اميرالمؤمنين نيز رخ داده)
2- ميثم تمار از امير المؤمنين روايت ميكند كه حضرت فرمودند : آسمان ، خون و خاكستر مي بارد.
الا که راز خدایی چرا نمیایی؟
تو نور غیب نمایی چرا نمیایی؟
